7 Haziran 2012 Perşembe

Annemin "Gün" Sofrası - 2

Annemin "gün" sofrasını daha önce paylaşmıştım. Aslında tariflerini yazmaya başlayacaktım ama yapılış aşamalarının fotoğraflarını cep telefonuyla çekmiştim. Telefonuda evde unutmuşum.
Ödevini yapmayan küçük çocukların mazeretlerine benzedi ama ;)
Bu üç hafta beni idare edeceksiniz.
1 Temmuz'da erkek kardeşim evleniyor, yani düğünümüz var.
Tatlı telaşlarımız var.
Sizinle paylaşacak o kadar çok şey var ki!
Mesela "çintiya" ya da "çintiyani" nedir bilir misiniz?
Fotoğraflarını yayınlayacağım, çok yakında ;)

Gelelim soframıza ve hikayesine;

Temmuz 2000'de yeni evimize taşındığımızda tanıdık bu güzel insanları
ve aile gibi olduk.
Tabii ki hayat telaşı, birer ikişer görüşülüyor.
Hayata beş dakika ara verip "kahve" içmeye kaçılıyor.
Güzel sohbetler, paylaşımlar... Sadece iyi günde değil, acısıyla/tatlısıyla... 
Telaşlar çok olunca hep birlikte toplanmayı kolaylaştıralım, diye düşündüler 
ve karar verdiler, her ay birimizde toplanmaya ...
Adınada "gün" dediler. 
Dile kolay 10-12 yıl, kesintisiz...
Allah nazarlardan esirgesin...

Dostlukla başlayan sofraların tadıda,                                             
                                                      sohbetin keyfide bir başka oluyor.

Hepsini öpüyorum.

O sofralardan biri...









   Yeşil Mercimekli-Haşhaşlı Börek
(Ada'nın börekleri)
Bu güzel börekleri Ada ve Aysun birlikte yapmışlar.
Aysun'dan tarifini alacağım çok lezzetli olmuş çünkü...


ve
En ağır misafirimiz Ada Hanım

Süslenmiş, püslenmiş, yüzükler takmış küçük cadı "gün"e gelmiş.
Aramızda geçen konuşmayı aynen yazıyorum.

-Halacığım bu börekleri annemmle beraber sardık.
-Aman benim kızımda pek hamaratmış, ellerinize sağlık, çok güzel görünüyor.
- Teşekkür ederim, halacığım.
- Hayatım, sen bana çektin herhalde pek hamaratsın (!)
- Hayır halacığım, ben babanneme çektim (ses tonu, tam bir küçük hanımefendi)
- Ama hayatım, kızlar halaya çeker, oğlanlar dayıya... Sen kesin bana çekmişsindir.
-Hayır halacığım, ben babanneme çektim. (üzerine basa basa, ama sen tonu hiç yükselmeden, ısrarcı)
Ben de yakaladım, babannesine çeken yerlerini yedim ;)

1 Haziran 2012 Cuma

Annemin "Gün" Sofrası


Selam arkadaşlar,
Bu hafta yoğun ve karışık(!) işler nedeniyle bloğumla çok ilgilenemedim.
Haftasonuda koşuşturmaya devam...
Ama haftaya bu gün sofrasının hikayesini ve tariflerini yazacağım.
İyi hafta sonları diliyorum.
Sevgiyle kalın...

Neler varmış...

           - Tavuklu-Mantarlı Bohça Börek
           - Yeşil Mercimekli-Haşhaşlı Börek
           - Peynirli Poğaça
           - Ay çöreği
           - Mantar Salatası
           - Kuru Börülce Salatası
           - Zeytinyağlı Biber Dolması
           - Sütlaç

28 Mayıs 2012 Pazartesi

Bu hafta yokum!

Bu hafta çok yoğun olacağım ve bloğumla ilgilenemeyeceğim.

Haftaya görüşmek dileğiyle.

Sevgiler.

24 Mayıs 2012 Perşembe

Un Kurabiyesi

Un kurabiyesinin pudra şekeri serpilmiş son halinin fotoğrafı yok,
en son fırından çıkacağı zaman ki fotoğrafı var.

Çok güzel planlamıştım. Yanına da neskafe yapacaktım. Kahveyi hangi fincana, kurabiyeleri hangi tabağa koyacağıma bile karar vermiştim. Ama ne yazık ki yetişemedim. Burada onu ihbar etmeyeceğim, o kendini biliyor ;)

Afiyet bal şeker olsun, bir daha yaparım. Bu kurabiyeler aslında annemin Beypazarı gezisi için yapıldı. Birkaç tanede ayırdım hem fotoğrafını çekerim hem de çocuklar tadına bakar diye ama çok güzel göründüğü için dayanamamışlar, yemişler...

Benim "gurme" oğlum bile iki tane yemiş ;)

Malzemesi
9 kahve fincanı un
1 paket margarin
6 yemek kaşığı pudra şekeri
1 paket vanilya

Üzeri için
Pudra şekeri

Hazırlanışı

Tüm malzeme karıştırarak ele yapışmayan, kulak memesi kıvamında, yumuşak bir hamur yoğurulur. Yalnız hepimizin kullandığı fincanlar farklı olabilir. O nedenle 7-8 fincan un koyarsınız gerisini hamurun kıvamına göre yavaş yavaş eklersiniz. Çok sert yoğurmayın, yumuşak olacak. Un kurabiyesine kabartma tozu özellikle koymuyorum. İçindeki pudra şekeri gözünüze az gelebilir ama üzerine bolca pudra şekeri koyacağımız için kendini dengeleyecek. Yine de çok şekerli sevenler pudra şekerini bir miktar arttırabilir.


Küçük küçük yuvarlanır.
Ben büyüklüğünü ceviz kadar yaptım. Lokmalık...
Yağsız* tepsiye dizilir ve 180 derecede pişirilir.

Haydi fırına... 
 Çok kızarmayacak, hafif sararacak, hemen alacağız fırından...
Üzerine pudra şekeri serpilir bolca...
zaman tutmadım bir dahaki sefere hem saat tutarım hem de daha detaylı fotoğraflarım. 


Afiyet olsun...

* Püf noktası: Margarin kullandığım hiçbir şeyde tepsinin altını yağlamıyorum. Özellikle un kurabiyesinde tepsinin altını yağlarsanız kurabiyeleriniz yayılır.


Bu tarifi "75. Porselen Demlik Çay Etkinliğine" ev sahipliği yapan birdilimdus'e gönderiyorum.
Kolay gelsin...


22 Mayıs 2012 Salı

Mayalı Poğaça (Emine'nin Tarifi)


Hafta sonu annem arkadaşlarıyla Beypazarına gezmeye gitti.
Ben de onlara yolda atıştırsınlar diye poğaça yaptım.
Kuzey doğduğundan beri hamur işlerini ya
o uyurken yapıyorum ya da onunla birlikte...
Bu da gece yarısı poğaçalarından biri...
Gece 23.30 civarı oğlum uyudu.
İki tepsi poğaça, bir tepsi un kurabiyesi, derken şurayı topla burayı topla, sabah 04.00 olmuş.

Malzemesi  (yaklaşık 32-36 poğaça)
2 yumurta ( bir tanesinin sarısı üzeri için ayrılacak)
1,5 su bardağı süt
1 paket margarin (oda sıcaklığında)
1-1,5 yaş maya
4 yemek kaşığı şeker
2 tatlı kaşığı tuz
Aldığı kadar un

İç Malzemesi
Lor peyniri
İsteğe bağlı her şey konulabilir (zeytinde çok yakışıyor).

Hazırlanışı
Öncelikle süt biraz ısıtılarak ılık hale getirilir.  Süt, şeker ve maya konularak yaklaşık 45 dakika- bir saat kadar üstü örtülerek ılık bir yerde mayalandırılır.

Diğer malzemeler de katılarak, kulak memesi kıvamında yumuşak bir hamur elde ediyoruz. Küçük parçalar alarak içine iç malzemesini koyuyoruz ve istediğimiz şekilde şekillendirebiliriz. Ben yuvarlak yaptım.




Tepside bir yarım saat mayalanırsa çok daha yumuşak poğaçalar oluyor.

Üzerine yumurta sarısı sürerek 200 derece fırında pişiriyoruz.

Yumurta sarısına bir kaşık zeytinyağı katarak üzerine sürerseniz daha koyu renk ve üstü sert poğaçalarınız olur. Ben ikisinide denedim seçim sizin...


Zeytinyağ-yumurta sarısı karışımı


Sadece yumurta sarısı

Bence sadece yumurta sarısı sürülenler daha güzel ve yumuşacık olmuştu.


Afiyet olsun...

Tarif için Sevgili Emine'ye tekrar teşekkür ederim. En sevdiğim poğaça tarifi diyebilirim.
Bizim evde bu poğaçanın adı "Emine'nin Poğaçası"  ;)


Bu tarifi "75. Porselen Demlik Çay Etkinliğine" ev sahipliği yapan birdilimdus.e gönderiyorum.
Kolay gelsin.

Ay Çöreği


Uzun süredir çocuklar ay çöreği istiyordu.
Bu hafta sonu yapma fırsatım oldu.

Malzemesi

Hamuru için
3 bardak un
2 yumurta (birinin sarısı üeri için ayrılacak)
1 paket yaş maya (42 gr.),
150 gr. margarin
1 kahve fincanı süt
2 yemek kaşığı pudra şekeri
1 limon kabuğu rendesi

İç harcı için
1 su bardağı ceviz
1 su bardağı şeker
6 yemek kaşığı bayat ekmek ya da tuzsuz galeta (robotta çekilecek un kıvamında olacak)
4 yemek kaşığı üzüm
2 tatlı kaşığı tarçın (ben 1,5 kaşık kullandım)
1 kahve fincanı süt (sütü hamurun içine koyacağımız zaman ekleyelim yoksa sulanıyor)

Hazırlanışı
Süt içinde mayayı eritiyoruz. Daha sonra tüm malzemeleri katarak kulak memesi kıvamında yumuşak bir hamur elde ediyoruz. Kullandığımız fincan ve yumurtaların boyutunun farklı olması nedeniyle unu eksik gelebilir. Azar azar un ekleyerek ele yapışmayan yumuşak bir hamur elde ediyoruz. Üzerini örterek ılık bir yerde yaklaşık 45 dakika - bir saat mayalandırıyoruz.


İç harcı için süt hariç tüm malzemeyi karıştırıyoruz. Sütü en son harcı hamurun içine koyacağımızda ekleyip, karıştıracağız. 
Ben kalan ekmekleri kurutup ya da fırınlatyıp robottan geçiriyorum. Dolapta muhafaza ediyorum. Köfte yaparkende bu ekmekleri kullanıyorum. Ay çöreğinin iç malzemesi içinde ondan kullandım. Siz ekmeği fırınlayıp, robottan geçirebilirsiniz. Taze ekmek olmayacak yoksa hamur olur. Galetada olur ama mutlaka tuzsuz olsun. Normal galeta konulduğunda tuz tadını alıyorsunuz. Ben ekmekle olanın daha lezzetli olduğunu düşünüyorum seçim sizin.


Mayalanan  hamuru ikiye bölelim iki tepsi için. Bu ölçülerle yaklaşık 25-30 ay çöreğimiz olacak. Cevizden daha büyük ayırdığımız parçaları güzelce yuvarlıyoruz ve 10-15 cm çapında açıyoruz. Bu aşamada ben hepsini açtım masaya dizdim. İç harcını hepsine paylaştırdım ve rulo yapıp uçlarını aşağya doğru kıvırarak, ay şeklini verdim. Böylece bazısı az bazısı çok olmadı ve iç malzemenin hepsini kullanmış oldum.






Üzerine ayırdığımız yumurta sarısını sürerek 180-200 derecede pişirdim.

Afiyet olsun.



Bu tarifi "75. Porselen Demlik Çay Etkinliğine" ev sahipliği yapan birdilimdus.e gönderiyorum.
Kolay gelsin.

11 Mayıs 2012 Cuma

Yer mi, yemez mi?


Daha önce de oğlumun yemek seçtiğini anlatmıştım.
Hiç bir zaman yesin diye zorlamadım ama o yemediği zaman kendimi çok kötü hissediyorum. Tipik annelik vesveselerim başlıyor.

Yemediği şey için başka alternatifler üret denildi. Mesela havuç, yemekte yemez, çorbasını yemez, konulduğu yemeği bilir sanki... Onu dene, bunu dene...
Havucu bir tek kekin içinde yiyor. Havuçlu keke ceviz, tarçın, hindistan cevizi falan filan derken ne kadar havuç kalıyorsa....
Gerçi çocukların damak tadı bizden kuvvetliymiş. Bizlerin zamanla -çok sıcak, çok soğuk derken- tatma duyumuz biraz körelirmiş. Yani evde bir "gurme" var. Belki inanmayacaksınız ama annanesinin yaptığı yemekle benim yaptığımı ayırt ediyor. Ben de annemden öğrendim, aynı malzemeyi koyuyoruz aynı şekilde pişiriyoruz ama "el lezzeti" derler ya o farklı demek ki!

Havuç yemese ne olur? Belki hiçbir şey olmaz ama benim listem bununla bitmiyor ki...
Sebze çorbasına nazlanır, çorbanın içinde kıyma olursa ve ağzına gelirse o çorbanın işi bitti... Yayla çorbası, tatlı tarhana, kırmızı mercimek, yeşil mercimek yer, sıkıysa bunların içine de farklı birşey at bakalım yiyor mu?

Et kesinlikle yenecek birşey değil zaten. Yemeklerin içinde olursa "ok nannane , et ok" (yok annane, et yok), eti yenmez. Tavuğun tadını bilmiyoruz zaten ağzımıza bile almıyoruz. Köfteye binbir naz... Köftede öyle yağda kızarmayacak, sert olmayacak, sos, salça olmayacak, et tadını saklayacak kadar baharatı olacak ama fazla olmayacak. Ya mangalda olacak ya da değişik usulde pişecek.

Sonra köftelerin boyutu küçüldü "misket köfte" oldu. Öyle olunca hoşuna gitti küçük beyin çorbaların içinde falan kıymayı tükürüyordu. Köfte küçülünce hoşuna gitti. Yalnız köfte, çorbanın içinde pişmeyecek, ayrı pişecek. Tavada az yağda sotelenen minik köfteler çorbayla servis yapılırsa yenilebilir. Çok pişirip kurutursanız yemez yalnız.

Sevgili annanemiz, yeni şeyler uyduruyor, değişik denemeler yapıyor. Annanesine sadece yemesi yetmiyor, paşamın bir de keyif alması gerekiyor.

Etli Kabak Dolması, bütün kış neredeyse her hafta pişirdi. Neymiş efendim, küçük bey onu sevmiş. Bol kıymalı pişiyor ki, kırmızı et ihtiyacımızın bir kısmını ondan karşılayalım. Gerçi kıymayla kalmıyor; kabak, pirinç, dereotu, maydanoz, domates, soğan, baharatlar derken çok besleyici oluyor. Düdüklüde pişiyor ki vitamin kaybı az olsun...

Peynir, sert koyun peyniri olacak. Onu da yemiyordu da, sağolsun annem peyniri de şekilden şekile sokarak alıştırdı.

Zeytin, küçük olacak, az tuzlu olacak, sele zeytini olacak; çok etli, yumuşak olursa ağza bile alınmaz.

Yumurtanın sarısı hiç yenmez, beyazı da sadece parkta piknik yaparken yenir.

Kahvaltı için annanesinin özel formülleri var. Kahvaltı sofrasına meyve koymak, özel kahvaltı karışımları hazırlamak, özel sunumlar, süslü tabaklar gibi...

Biz bir tek haftasonu onunla kahvaltı edebiliyoruz. Bana  zaten olmadık binbir naz... Hafta içi yediklerini de yemiyor benimle. Sabah kalkıyor "anne kek, süt", onlarla kahvaltı edecekmiş. Baktı, işine gelmedi, annane krizimiz tutuyor.

Balık için savaş çıkar. Bir tek Aysun kendi usulünde pişirecek Ada ile ikisine de yedirecek, belki o zaman yer. Çorbası, kızartması, buğulaması, tavada-fırında, hamsi, istavrit, somon, mezgit, lüfer... hiç fark etmez. YENMEZ... (hepsi denenmiştir).

Salata, yeşillik yenmez. Domatesin kabuğu soyulursa yer. Salatalığı sever.

Ne yer Kuzey?
Paşama tatlı olsun. Öyle bütün tatlılarda değil, sütlü tatlılar, özellikle de "sütlaç". Meyveye hiç hayır diyemiyor. O da ekşi falan olursa yemez.
Ispanağa sesi çıkmaz. Pilav, makarna sever. Patates, kızartma olursa yer. Yoğurt  şekerlenirse yer. Barbunya, kuru fasülye, nohut gönlü olursa yer, bunlar ilk aklıma gelenler.

Çocukları yemeye nasıl ikna edersin ki! Mutlaka hepimizin bunlarla baş etmek için değişik yöntemleri ve tarifleri vardır.

Ayrı bir platformda bunlarıda paylaşmalıyız...
Bu konudan bu kadar muzdarip olan ben, bir etkinlik planlıyorum. Yakında duyurusunu yapacağım.

Sevgiyle kalın...