Açık Mektup etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Açık Mektup etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

5 Ağustos 2013 Pazartesi

Haydi Kızlar Askere!

Norveç'ten "Eşitlik" Adımı

Kadınlara Zorunlu Askerlik
Cinsiyet ayırt etmeksizin her bireyin Norveç ordusunda askerlik yapmasını öngören yasa tasarısı, Norveç Parlamentosu'nda 14 Haziran'da yapılan oylamada çoğunluğun oylarını alarak kabul edildi. Tasa yasalaşırsa, Norveç'te 2015'ten itibaren kadınlar da tıpkı erkekler gibi bir yıl  süreyle askerlik hizmetini yerine getirecek.

Norveç'te kadınların da zorunlu askerlik yapması Parlamento'da ilk kez 2008'de gündeme gelmişti. O dönemde askerliğin "zorunluluk" haline getirilmesindense "gönüllülük" esasına  dayalı kalması halinde kadınların orduya katılma oranının daha çok artacağı düşüncesi hakimdi ve tasarı da Parlamento'da bu düşünce ile reddedilmişti. Ancak sonuç beklenildiği gibi olmadı ve orduya gönüllü olarak katılan kadın sayısında dişe dokunur bir artış olmadı.

Yazının devamını okumak için tıklayınız.

Kadına şiddetin normal hatta olması gerektiğini düşünen bir ülkede; her gün dayak, saldırı ve cinayet haberleri okuyoruz. Sözde alınan önlemler, arabulucu karakollar, kocandır, ağabeyindir, babandır nutukları ile evine, ölüme gönderilen kadınlar, töre-namus diye adlandırılan cinayetler. Çocuklarının gözü önünde katledilen onlarca kadın...

Bir tarafta her kulvarda eşitlik tartışmaları, biz de yaşama hakkı...

Bu yaşananları düşününce ben kesinlikle eşitlik savunucularından değilim.
"Pozitif ayrımcılıktan" yanayım.

19 Temmuz 2012 Perşembe

Başkent Üniversitesi Ankara Hastanesi (Bahçelievler)

Hizmet kalitesi ve kadrosuyla Ülkemizin sayılı hastanelerinden biri olduğu düşünülen Başkent Üniversitesi Ankara Hastanesi ve iki gün ara ile iki tatsız tecrübe...
I. Tecrübe
14 Temmuz 2012 Cumartesi Günü
Sırt ağrısı, mide bulantısı, kusma şikâyetleri ile Annem Yetişkin Aciline eşim ve kardeşim tarafından götürüldü. Acil serviste çekilen EKG sonucunda kardiyolojik bir rahatsızlığı (kriz/spazm olabileceği söylenmiş) olduğu düşünülmüş. Buna uygun tetkikler istenmiş, kan - idrar numuneleri alınmış. Nöbetçi olan hekimlerinizden bayan olanın acile bir misafiri gelmiş, kapıda pozlar vererek fotoğraf falan çektirmişler ve birlikte acili terk etmişler. Oradaki personel tarafından yemeğe gittiği söylenmiş ve tam 1,5 saat sonra dönmüş (kardeşim saat tutmuş). Diğer erkek olan nöbetçi hekim ise sigara içmeye dışarı çıkmış ve dışarıda iki kişiyle karşılaşıp sohbete dalmış 30 dakika kadar acile geri dönmemiş. Bayan hekim yemekten döndüğünde annemin kan numunelerinin henüz laboratuvara gitmediği fark edilmiş ve uzun arayışlar sonunda numuneler bulunmuş. Ancak ondan sonra labaravuvara gönderilmiş. Sonuçlar çıktıktan sonra kalple ilgili bazı enzimlerin yüksek olduğunu 4 saat sonra tetkiklerin yenileneceğini ona göre takip edileceğini söylemişler. Dil altı + bazı başka ilaçlar verilmiş.
Numunelerin alınıp doktorun yemekten dönmesi 1,5 saat + numunelerin gitmediğinin farkedilmesi + bulunması + laboratuvara gönderilmesi + üzerinde çalışılıp sonuçlandırılması
Kaybedilen zamanı siz hesaplayın (?)
Hekimler acilde misafir ağırlayabiliyor, poz verip fotoğraflar çektirebiliyor, saatlerce yemek molası verebiliyor, biri yemekteyken diğeri sigara içmeye dışarı çıkıp acil servisi boş bırakabiliyor, serviste sadece 5-6 hasta varken kan numuneleri kaybediliyor, belki de hayati önemi olabilecek tetkikler geç yapılıyor.

II. Tecrübe
16 Temmuz 2012 Pazartesi Günü

Başkent Üniversitesi Ankara Hastanesi çocuk acilinin yenilenmesi, muayene koşullarının iyileştirilmesi, modern ve işlevsel bir yapıya/görüntüye sahip olması çok sevindirici...

              Anılan gün saat 22.30 sularında Kuzey'de döküntü, yeğenim Ada'da yüksek ateş (39,2 derece) ve döküntü şikâyeti ile Başkent Üniversitesi Ankara Hastanesi çocuk acile götürdük. Hiçbir sağlık görevlisi ile karşılaşmadan yaklaşık 30-40 dakika muayene olabilmek için bekledik.
                Muayene odasında 3 doktor, ikisi muhtemelen öğrenci ya da asistan; aynı ortamı paylaşan iki çocuğun aynı anda rahatsızlanması bulaşıcı bir hastalık (suçiçeği vb) olabileceği düşüncesiyle muayene odasına birlikte girdik. Yalnız çocukların döküntüleri görünüş olarak farklıydı. Kuzey’in döküntüleri sivilce gibi iri kırmızı ve üzeri sulu tüm vücuda dağılmış halde,  Ada’nın döküntüsü ince kum gibi ve kızarıklığı yok, sadece ellediğinizde hissediyorsunuz, karnında ve sırtında bulunuyordu.
Ada’nın muayenesinden (sadece boğazına ve kulaklarına bakıldı) sonra ikisi için reçeteler yazıldı. Ada’nın ateşi ve Kuzey’in döküntüsüne  “döküntülü viral hastalık” tanısı konuldu ve birbirlerine bulaştırdıkları söylendi. Yani oğlum muayene bile olmadan reçetesi hazırdı. Oğluma Atarax, Ada’ya Atarax’ın yanında Ateş düşürücü olarak Calpol ve Dolven yazıldı. Ada için ateşi düşmezse her dört saatte bir ateş düşürücü verebileceğimiz söylendi ve doktor tarafından elimize birer kağıt tutuşturularak “Hasta Kayıt”a yönlendirildik. (Atarax'ları kullanmadık tabi ki...)
Kuzey’in sadece elinin üzerinde bulunan ve oğlumun hırslanarak sürekli kaşıdığı asıl şekli bozulan döküntüsüyle (kızarıklıkla yara arasında kalmış döküntüsü) tanı konuldu. Sırtında ve kalçasında olanlar daha büyük ve iltihaplı gibi olduğunu söylediğim halde bakılmadı. Lütfen, reçetemiz yazıldıktan sonra kulaklarına bakıldı, boğazına bakılmasını oğlum istemedi (ben de reçede yazıldıktan sonra anlamsız buldum). Reçetemizi alıp elimize tutuşturulan kağıt ile kapıdan çıkarken hemşire tarafından ateşimiz ölçüldü (37,2). Sanırım bu da sadece kayıtlara geçebilmek için rutin bir uygulamaydı.
Herhangi bir sağlık görevlisine ulaşamadan beklemek ve muayene edilmeden reçete yazılması Başkent Hastanesi'nde yaşadığımız yeni bir tecrübe oldu. Çocukların ikisi de daha önce  ateşli ve döküntülü hastalıklar geçirdi. Ancak ilk defa ateşi düşmeden gönderildi (Ada'nın ateşi 38,4'tü). Eskiden düşene kadar çocuklar takip edilir ve gönderilmezdi. Daha önce gereksiz olarak mı hastanede tutuluyorduk, yoksa ateşin risk sınırları mı değişti, bilemiyorum. Daha önce de yine Başkent Hastanesi çocuk acil de verilen ilacı/konulan teşhisi ikinci gün kendi doktoru (yine Başkent Hastanesi hocaları tarafından) yanlış bulunarak tedavileri değiştirmişti. Ancak acilde o an ki şikâyetlerimiz giderilmiş, çocuklarımız rahatlatılmıştı (en azında çok güzel muayene edildiği için anne baba olarak bizler rahatlamıştık).
Kesinlikle teşhisi tartışmıyorum, bunun uzmanlığım olan bir konu olmadığının bilincindeyim.  Ancak durumun gözünüzde canlanmasını istediğim için detaylı olarak anlatıyorum.
Eğitim ve Araştırma Hastanesi olduğunun, hastanede sağlık hizmeti verildiği kadar nitelikli sağlık personeli yetiştirmesinin de ilke edinildiğinin farkındayım.  Ancak bu eğitimin verilen sağlık hizmetini aksatmaması gerektiği kanaatindeyim.
Hasta Kayıt’a gittiğimizde 18TL. ödememiz olduğu ve doktorun verdiği kağıdı da imzalamamız gerektiği söylendi. Verilen kağıtta “çocuğumuzun acil durumunun olmadığı/geçtiği” tarzında bir ifade bulunuyordu.  Buna kararı verecek olan hekimdir (38.4 ateşle bizi gönderdiğine göre acil durumunun geçtiğini düşünüyordur) onun imzalamasının da yeterli olduğunu beyan ederek ücreti ödeyeceğimizi ancak bu kağıdı imzalamayacağımızı ifade ettik. Ödemeyi alabilmesi için bu kağıdın imzalanması gerektiğini imzalamadığımız taktirde ödeme alamayacağını, muhatabımızın kendisi olmadığını vb. şeyleri hoş olmayan yüksek ses tonuyla, acilde bulunan diğer hasta yakınlarını başımıza toplayacak şekilde, çığırtkanlıkla anlattı.
Ödememizi yapacağımızı, ancak “çocuğun acil durumun geçtiğini/geçmediğini bilecek tıbbi bilgimiz olmadığını” anlatmaya çalışmamıza rağmen görevli bayanla sağlıklı iletişim kuramadık (Nöbetçi Başhekim Yardımcısı ile görüşmek istedik, odasında olmadığı bilgisi verildi). İki hasta çocukla bu tartışmayı sürdürmenin anlamsız olduğuna karar vererek kağıtları imzalayıp, ödememizi yaparak hastaneden ayrıldık. Bu kağıdı acil durumu geçmeyen ve gözetim altında kalması gereken çocuğumuzu kendi isteğimizle hastaneden çıkardığımız ve bu nedenle çocuğumuzun sağlığıyla ilgili hiçbir şeyden hastanenin sorumlu olmadığı şeklinde mi yorumlamalıyız. Yoksa bu kağıdı imzalayarak çocuğumun acil hasta olmadığını ve başka bir uygulama yapılırsa çıkacak ücreti ödemeyi kabul ediyorum olarak mı yorumlamalıyız (malum kağıdı imzalamadan ücreti alamama/almama değişik şekillerde de yorumlanabilir) bilemiyorum.
Özel Hastaneler ve Vakıf Hastanelerinden yararlanmak istediğimizde ekstra ücret ödeyeceğimizi (hastanenin grubuna bağlı olarak minimum 15 TL. olan muayene ücreti (acil muayene dahil)  + Sağlık Bakanlığı’nın belirlediği kriterlere göre belirlenen katılım payları) zaten bilerek bu hastanelere gidiyoruz.
Bu ödemeyi (muayene ücreti) kabul ettiğimize dair imzalatıldığı çok ikna edici değil. Zaten kabul ederek gidiyoruz ve bu kağıtta yazılı ifade buna çok uygun değil, diye düşünüyorum.
İmzalatılmaya çalışılan kağıdın fotokopisini istemek o an aklıma gelmemiş.


Neyse konuyla ilgili Sağlık Bakanlığı'nın Alo 184 nolu hattına ve Başkent Üniversitesi Ankara Hastanesi Başhekimliğ'ne durumu bildirdim.
Gelişmeleri  (olursa (!)) paylaşacağım...

11 Mayıs 2012 Cuma

Yer mi, yemez mi?


Daha önce de oğlumun yemek seçtiğini anlatmıştım.
Hiç bir zaman yesin diye zorlamadım ama o yemediği zaman kendimi çok kötü hissediyorum. Tipik annelik vesveselerim başlıyor.

Yemediği şey için başka alternatifler üret denildi. Mesela havuç, yemekte yemez, çorbasını yemez, konulduğu yemeği bilir sanki... Onu dene, bunu dene...
Havucu bir tek kekin içinde yiyor. Havuçlu keke ceviz, tarçın, hindistan cevizi falan filan derken ne kadar havuç kalıyorsa....
Gerçi çocukların damak tadı bizden kuvvetliymiş. Bizlerin zamanla -çok sıcak, çok soğuk derken- tatma duyumuz biraz körelirmiş. Yani evde bir "gurme" var. Belki inanmayacaksınız ama annanesinin yaptığı yemekle benim yaptığımı ayırt ediyor. Ben de annemden öğrendim, aynı malzemeyi koyuyoruz aynı şekilde pişiriyoruz ama "el lezzeti" derler ya o farklı demek ki!

Havuç yemese ne olur? Belki hiçbir şey olmaz ama benim listem bununla bitmiyor ki...
Sebze çorbasına nazlanır, çorbanın içinde kıyma olursa ve ağzına gelirse o çorbanın işi bitti... Yayla çorbası, tatlı tarhana, kırmızı mercimek, yeşil mercimek yer, sıkıysa bunların içine de farklı birşey at bakalım yiyor mu?

Et kesinlikle yenecek birşey değil zaten. Yemeklerin içinde olursa "ok nannane , et ok" (yok annane, et yok), eti yenmez. Tavuğun tadını bilmiyoruz zaten ağzımıza bile almıyoruz. Köfteye binbir naz... Köftede öyle yağda kızarmayacak, sert olmayacak, sos, salça olmayacak, et tadını saklayacak kadar baharatı olacak ama fazla olmayacak. Ya mangalda olacak ya da değişik usulde pişecek.

Sonra köftelerin boyutu küçüldü "misket köfte" oldu. Öyle olunca hoşuna gitti küçük beyin çorbaların içinde falan kıymayı tükürüyordu. Köfte küçülünce hoşuna gitti. Yalnız köfte, çorbanın içinde pişmeyecek, ayrı pişecek. Tavada az yağda sotelenen minik köfteler çorbayla servis yapılırsa yenilebilir. Çok pişirip kurutursanız yemez yalnız.

Sevgili annanemiz, yeni şeyler uyduruyor, değişik denemeler yapıyor. Annanesine sadece yemesi yetmiyor, paşamın bir de keyif alması gerekiyor.

Etli Kabak Dolması, bütün kış neredeyse her hafta pişirdi. Neymiş efendim, küçük bey onu sevmiş. Bol kıymalı pişiyor ki, kırmızı et ihtiyacımızın bir kısmını ondan karşılayalım. Gerçi kıymayla kalmıyor; kabak, pirinç, dereotu, maydanoz, domates, soğan, baharatlar derken çok besleyici oluyor. Düdüklüde pişiyor ki vitamin kaybı az olsun...

Peynir, sert koyun peyniri olacak. Onu da yemiyordu da, sağolsun annem peyniri de şekilden şekile sokarak alıştırdı.

Zeytin, küçük olacak, az tuzlu olacak, sele zeytini olacak; çok etli, yumuşak olursa ağza bile alınmaz.

Yumurtanın sarısı hiç yenmez, beyazı da sadece parkta piknik yaparken yenir.

Kahvaltı için annanesinin özel formülleri var. Kahvaltı sofrasına meyve koymak, özel kahvaltı karışımları hazırlamak, özel sunumlar, süslü tabaklar gibi...

Biz bir tek haftasonu onunla kahvaltı edebiliyoruz. Bana  zaten olmadık binbir naz... Hafta içi yediklerini de yemiyor benimle. Sabah kalkıyor "anne kek, süt", onlarla kahvaltı edecekmiş. Baktı, işine gelmedi, annane krizimiz tutuyor.

Balık için savaş çıkar. Bir tek Aysun kendi usulünde pişirecek Ada ile ikisine de yedirecek, belki o zaman yer. Çorbası, kızartması, buğulaması, tavada-fırında, hamsi, istavrit, somon, mezgit, lüfer... hiç fark etmez. YENMEZ... (hepsi denenmiştir).

Salata, yeşillik yenmez. Domatesin kabuğu soyulursa yer. Salatalığı sever.

Ne yer Kuzey?
Paşama tatlı olsun. Öyle bütün tatlılarda değil, sütlü tatlılar, özellikle de "sütlaç". Meyveye hiç hayır diyemiyor. O da ekşi falan olursa yemez.
Ispanağa sesi çıkmaz. Pilav, makarna sever. Patates, kızartma olursa yer. Yoğurt  şekerlenirse yer. Barbunya, kuru fasülye, nohut gönlü olursa yer, bunlar ilk aklıma gelenler.

Çocukları yemeye nasıl ikna edersin ki! Mutlaka hepimizin bunlarla baş etmek için değişik yöntemleri ve tarifleri vardır.

Ayrı bir platformda bunlarıda paylaşmalıyız...
Bu konudan bu kadar muzdarip olan ben, bir etkinlik planlıyorum. Yakında duyurusunu yapacağım.

Sevgiyle kalın...

26 Nisan 2012 Perşembe

Banvit'ten Açıklama...

Banvit AŞ. beyaz et ile ilgili medyada yer alan haberlere son noktayı koymak için bir bilgilendirme yayınladı.

Değerli Banvit Dostları,

Beyaz et ile ilgili medyada yer alan gerçek dışı haberlere son noktayı koymak üzere bir açıklama yapma gereği duyduk.

Hayvancılık sektörünü uzaktan bile tanımayan bir radyasyon onkolojisi uzmanının mesnetsiz inançlarına medyada sansasyonel başlıklarla ve sorumsuzca yer verilmesi, gıdalarla ilgili bilgi kirliliğini en yüksek seviyeye çıkartmıştır. Bu konuda gerek Gıda, Tarım ve Hayvancılık Bakanlığı temsilcilerinin, gerek Veterinerlik Fakülteleri'nden uzmanların ve Gıda Güvenliği Derneği'nin açıklamalarına www.banvit.com adresinden ulaşabilirsiniz.

Özetle:

- Hormon kullanımı ülkemizde kesinlikle yasaktır.

- Civcivlerin antibiyotik verilerek hızla büyütüldüğü iddiası tamamen gerçek dışıdır.

- Ülkemizde gıda güvenliği ile ilgili AB standartlarının aynısı uygulanmaktadır.

- Bu standartlar hastalık durumu dışında antibiyotik kullanımını yasaklar.

- Bakanlık veterinerleri kesime gidecek her sürü üzerinde antibiyotik, hormon ve diğer kimyasal maddelerin analizini yapar: kalıntı çıkan sürüler kesime gönderilemez.

- Yetiştirilen piliçlerin ve yetiştirildikleri ortamların insan sağlığına zararlı etkileri yoktur.

- AB standartlarında üretim yapan Banvit, Bakanlığımızın tüm gıda güvenliği uygulamalarına harfiyen uymaktadır. Tüm ürünlerimizi güvenle tüketebilirsiniz.

Yanlış, eksik veya çarpıtılmış bilginin yarattığı kirlilik, toplum sağlığına zarar vermektedir. Sorumsuzca üretilen bu hurafelere lütfen itibar etmeyiniz.

Saygı ve sevgilerimizle..

BANVIT AŞ.

Belki Banvit gibi büyük firmalar bu konuda duyarlıdır, ilkeleri ve kurum kültürleri vardır ve kontrolleri kendisi yapıyor/yaptırıyordur, varsa eksikleri tamamlıyorlardır...

Bu açıklamalardan sonra bile benim kafama takılan bir kaç şey var.

Şimdi yine banvit'in sayfasından Prof.Dr.Ahmet Ergün 'ün açıklamasından alınan tabloya bir bakalım.
- Herhangi bir katkı maddesi kullanılmıyorsa bu tavuklar kısacık bir sürede nasıl büyüyor.
  • 112 günde 1 kg olan tavuk, 42 günde nasıl 2,4 kg'a ulaşıyor. (aynı sürede, 112 günde, 2,4 kg'a ulaşsa diyeceğim ki artık daha kaliteli besleniyor.)
  • Ortalama 4,7 kg yem ile 1 kg'a ulaşırken, bu yem tüketimi 1,7 kg'a düşmüş (bu da enteresan değil mi?).
  • Hadi ölüm oranının düşmesini anladım.  İlaçlar gelişti, araştırmalar çoğaldı... Tavuklar dışarı çıkmıyor. Bu da enfeksiyon/hastalık ve kaza riskini azaltır.
  • Tavukların güneşe çıkmaması, açık alanda dolaşmaması, hareket etmemesi vb. iyi bir şey mi?
80 yılda bu tavuklar nasıl bir evrim geçirdi?

- Eskiden saatlerce kaynayıp, bir türlü pişmeyen tavuk, şimdi en kolay pişen pratik yemekler arasına girdi, neden?

- Eskiden pişerken tavuk kokardı, artık öyle kokmuyor, bu kokuya ne oldu?

- Eskiden beyaz eti için kavgalar çıkardı, çok lezzetli olurdu. Şimdi tatsız tuzsuz (benimle aynı fikirde olmayanlar olabilir, hadi bu damak tadı).

Sorular çoğaltılabilir...

Peki soruyorum, Banvit'e ya da bilenlere bu tavuklara ne oldu (?)

"Bal"ın bile sahtesini yapanlar, boş duruyor mudur, acaba (!)

Bunlar kafama takılıyor işte elimde değil... Yoksa alanında söz sahibi birçok öğretim üyesi ve uzman Banvit'in sayfasında açıklamış konuyu...

Bildiğimiz emin olduğumuz yerlerden bildiğimiz markaları mı alacağız, sadece?

Bilen varsa söylesin(?)

2 Ocak 2012 Pazartesi

İyi ki varsın...

Sevgili Serpil,

doğum gününü buradan kutlamak istiyorum.

Can yoldaşım, sevgili dostum, kardeşim... senin hayatımdaki yerini ifade etmeye bu kelimeler yetersiz kalıyor.

Oun için kısaca iyi ki varsın, diyorum.

NİCE YILLARA...