Eğitim etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Eğitim etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

22 Ocak 2014 Çarşamba

Bir Annenin Gözünden "Etkileşimli Kitap Okuma"

(Oğlumun yeni kitapları-Babası ile kitapçıları gezmeye bayılıyor. Onları sabah kitapçıya bırak akşam al. Ne sıkılırlar ne de yorulurlar. Bu kitaplarda son kitapçı gezmesinden...)
Okul öncesi dönemdeki çocukların dil gelişimini ve erken okuryazarlık becerilerinin gelişimini desteklemek için yetişkin ve çocuk arasında aktif etkileşime dayalı, birlikte kitap okuma etkinliğine“Etkileşimli Kitap Okuma” adı verilmektedir. Bu kavram, biz anne-babaların çocuğumuza kitap okurken sorular sorarak; sanki o, öyküyü anlatan kişi, bizde dinleyiciymişiz gibi rolleri değişme temeline dayanıyor. Sorular sorarken çocuğumuzun yanıtlarını değerlendirip, bazı yerlerde vurgu ve tekrarlar yapmamız gerekiyor. Ardından sadece kitapta anlatılanlarla değil kitapta anlatılanlar yardımıyla konu, olaylar ya da durum "genişletilerek" etkileşimli kitap okuma süreci yaşanıyor.
Oğlumla birlikte Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi İlköğretim Bölümü Okul Öncesi Öğretmenliği Anabilim Dalı’na bağlı Erken Çocukluk Gelişimi ve Eğitimi Birimi’nin “Etkileşimli Kitap Okuma” eğitimine katıldık. Bu eğitim iki hafta üst üste yapılıyor. İlk hafta eğitimde uygulayıcı ve çocuk birlikte kitap okuyorlar ve anne-babalar gözlemci olarak katılıyorlar. Eğitimden sonra anne baba ile bir değerlendirme yapılıyor. İkinci hafta ise anne babalar yine özel olarak seçilmiş bir kitabı birlikte okuyorlar.  Bu sürecin, kitabı olduğu gibi okuma sürecinden çok daha uzun sürdüğünü belirtmek gerekir. Biz 4 yaş için hazırlanmış bir hikâye kitabını yaklaşık 20-25 dakikada okuyabildik. Uygulayıcı kitap okurken nelere dikkat etmeniz gerektiği, kitap seçiminin nasıl yapılması gerektiği ile ilgili bilgiler veriyor.
Bu eğitim sonrasında etkileşimli kitap okurken bir anne olarak nelere dikkat etmem gerektiğini öğrendim. İlk önce 36-72 ay çocuklar için ayına uygun bir kitap seçmek ve kitabı önceden okuyarak, çocukla okumadan önce hazırlanmak gerekiyor. Hazırlık sürecinde öyküde geçen ve çocuğunuzun bilmediğini düşündüğünüz kelime ve kavramlar belirlenmeli, örneğin farklı sayfalarda geçen 5 kelime belirlendi, bunların anlamını çocuk dostu kelimelerle (onların anlayabileceği kelimelerle anlatmak) yazılarak hazırlanabilir.
Öyküyü okumaya başlamadan önce kapak sayfası hakkında konuşun. Bu resimde neler var, bu kitap neyi anlatıyor olabilir, gibi. Daha sonra kitabın adını parmağınızla göstererek okuyun. Bu şekilde okuduğumuzda çocuk yazının bir anlam ifade ettiğini ve bir yönü olduğunu fark ediyormuş.
Hikâyeyi okurken de konuşmayı başlatmak için “Evet” ya da “Hayır” ile cevap verilmeyecek açık uçlu sorular (daha uzun cümleler kurmasını sağlayacak), 5N-1K soruları (ne, nerede, neden, nasıl, ne zaman ve kim), tamamlama soruları (cümleyi yarım bırakarak onun tamamlamasına izin veren), hatırlamayı sağlayan sorular (öyküdeki karakterler ve olaylar hakkında önceki sayfalarda neler olduğuna ilişkin) gibi sorular sorularak sürece çocuğu da dâhil etmek gerekiyor.
Biz bu yöntemle kitap okuyarak çok eğleniyoruz.
Keyifli okumalar dilerim.
 

13 Kasım 2013 Çarşamba

5 yaşında okula başlayan çocuklar...



Ne olacak sanki, biraz erken başlasalar, MEB bunu araştırmıştır herhalde,
üç damla suda fırtına koparmayın, diyen çok bilmişler...
 
özellikle siz iyi okuyun...


Ankara Üniversitesi Eğitim Fakültesi’nin yaptığı araştırmayla 5 yaşında okula başlayan çocuklarda ürkeklik, çekingenlik, hiperaktiflik, yorgunluk, huysuzluk ve unutkanlık olduğu ortaya çıktı.

Ankara Üniversitesi Eğitim Fakültesi tarafından 5 ve 6 yaşında ilkokula başlayan çocuklar üzerinde yapılan araştırmaya göre, 5 yaşında okula başlayan çocuklar birçok anlamda dezavantajlı. Dikkat dağınıklığı, hiperaktivite, ev ödevlerini tamamlayamama, arkadaş edinememe, sinirlilik, yorgunluk diğer çocukların canını yakma, matematiği kavrayamama, yorgunluk, huzursuzluk, unutkanlık, arkadaş grubundan dışlanma, düşünmeden hareket etme, sınıfta yerinde oturamama, kelimeleri yazamama, okuma güçlükleri, hemen ağlama, sırasını bekleyememe, ürkeklik, çekingenlik bunlardan sadece birkaçı...

Yazının devamı için tıklayınız...

 Bu yasa ilk çıktığında birçok üniversitenin basın bildirilerini yayınlamıştım.
Karşılaştırmak isteyenler için tıklayınız...





11 Mayıs 2012 Cuma

Yer mi, yemez mi?


Daha önce de oğlumun yemek seçtiğini anlatmıştım.
Hiç bir zaman yesin diye zorlamadım ama o yemediği zaman kendimi çok kötü hissediyorum. Tipik annelik vesveselerim başlıyor.

Yemediği şey için başka alternatifler üret denildi. Mesela havuç, yemekte yemez, çorbasını yemez, konulduğu yemeği bilir sanki... Onu dene, bunu dene...
Havucu bir tek kekin içinde yiyor. Havuçlu keke ceviz, tarçın, hindistan cevizi falan filan derken ne kadar havuç kalıyorsa....
Gerçi çocukların damak tadı bizden kuvvetliymiş. Bizlerin zamanla -çok sıcak, çok soğuk derken- tatma duyumuz biraz körelirmiş. Yani evde bir "gurme" var. Belki inanmayacaksınız ama annanesinin yaptığı yemekle benim yaptığımı ayırt ediyor. Ben de annemden öğrendim, aynı malzemeyi koyuyoruz aynı şekilde pişiriyoruz ama "el lezzeti" derler ya o farklı demek ki!

Havuç yemese ne olur? Belki hiçbir şey olmaz ama benim listem bununla bitmiyor ki...
Sebze çorbasına nazlanır, çorbanın içinde kıyma olursa ve ağzına gelirse o çorbanın işi bitti... Yayla çorbası, tatlı tarhana, kırmızı mercimek, yeşil mercimek yer, sıkıysa bunların içine de farklı birşey at bakalım yiyor mu?

Et kesinlikle yenecek birşey değil zaten. Yemeklerin içinde olursa "ok nannane , et ok" (yok annane, et yok), eti yenmez. Tavuğun tadını bilmiyoruz zaten ağzımıza bile almıyoruz. Köfteye binbir naz... Köftede öyle yağda kızarmayacak, sert olmayacak, sos, salça olmayacak, et tadını saklayacak kadar baharatı olacak ama fazla olmayacak. Ya mangalda olacak ya da değişik usulde pişecek.

Sonra köftelerin boyutu küçüldü "misket köfte" oldu. Öyle olunca hoşuna gitti küçük beyin çorbaların içinde falan kıymayı tükürüyordu. Köfte küçülünce hoşuna gitti. Yalnız köfte, çorbanın içinde pişmeyecek, ayrı pişecek. Tavada az yağda sotelenen minik köfteler çorbayla servis yapılırsa yenilebilir. Çok pişirip kurutursanız yemez yalnız.

Sevgili annanemiz, yeni şeyler uyduruyor, değişik denemeler yapıyor. Annanesine sadece yemesi yetmiyor, paşamın bir de keyif alması gerekiyor.

Etli Kabak Dolması, bütün kış neredeyse her hafta pişirdi. Neymiş efendim, küçük bey onu sevmiş. Bol kıymalı pişiyor ki, kırmızı et ihtiyacımızın bir kısmını ondan karşılayalım. Gerçi kıymayla kalmıyor; kabak, pirinç, dereotu, maydanoz, domates, soğan, baharatlar derken çok besleyici oluyor. Düdüklüde pişiyor ki vitamin kaybı az olsun...

Peynir, sert koyun peyniri olacak. Onu da yemiyordu da, sağolsun annem peyniri de şekilden şekile sokarak alıştırdı.

Zeytin, küçük olacak, az tuzlu olacak, sele zeytini olacak; çok etli, yumuşak olursa ağza bile alınmaz.

Yumurtanın sarısı hiç yenmez, beyazı da sadece parkta piknik yaparken yenir.

Kahvaltı için annanesinin özel formülleri var. Kahvaltı sofrasına meyve koymak, özel kahvaltı karışımları hazırlamak, özel sunumlar, süslü tabaklar gibi...

Biz bir tek haftasonu onunla kahvaltı edebiliyoruz. Bana  zaten olmadık binbir naz... Hafta içi yediklerini de yemiyor benimle. Sabah kalkıyor "anne kek, süt", onlarla kahvaltı edecekmiş. Baktı, işine gelmedi, annane krizimiz tutuyor.

Balık için savaş çıkar. Bir tek Aysun kendi usulünde pişirecek Ada ile ikisine de yedirecek, belki o zaman yer. Çorbası, kızartması, buğulaması, tavada-fırında, hamsi, istavrit, somon, mezgit, lüfer... hiç fark etmez. YENMEZ... (hepsi denenmiştir).

Salata, yeşillik yenmez. Domatesin kabuğu soyulursa yer. Salatalığı sever.

Ne yer Kuzey?
Paşama tatlı olsun. Öyle bütün tatlılarda değil, sütlü tatlılar, özellikle de "sütlaç". Meyveye hiç hayır diyemiyor. O da ekşi falan olursa yemez.
Ispanağa sesi çıkmaz. Pilav, makarna sever. Patates, kızartma olursa yer. Yoğurt  şekerlenirse yer. Barbunya, kuru fasülye, nohut gönlü olursa yer, bunlar ilk aklıma gelenler.

Çocukları yemeye nasıl ikna edersin ki! Mutlaka hepimizin bunlarla baş etmek için değişik yöntemleri ve tarifleri vardır.

Ayrı bir platformda bunlarıda paylaşmalıyız...
Bu konudan bu kadar muzdarip olan ben, bir etkinlik planlıyorum. Yakında duyurusunu yapacağım.

Sevgiyle kalın...

3 Nisan 2012 Salı

222 Sayılı İlköğretim ve Eğitim Kanunu (4+4+4)


Bir gün oyun bitecek, onlar için de hayat telaşı başlayacak...

Bugünlerde birçok blogda 4+4+4 ile ilgili arkadaşların yazılarını okuyorum. Herkesin kafası karışık, her kafadan ayrı bir ses çıkıyor. Hepimizin derdi aslında aynı, çocuklarımız. Anne olarak en doğru kararı vermek istiyoruz (en doğru kararın verildiğinden emin olmak istiyoruz).
Belki kafamızdaki soru işaretlerini biraz olsun giderir diye paylaşmak istedim.

Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi Fakülte Kurulu olarak TBMM Başkanlığına sunulan, 5.1.1961 tarih ve 222 sayılı İlköğretim ve Eğitim Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun Teklifi’nden büyük endişe duymaktayız. Kanun teklifi, insan hakları, eğitim bilimleri ve psikolojinin temel ilke ve bulguları ile çağdaş eğitim anlayışı açısından aşağıda belirtilen sakıncaları ve sorunları içermektedir:

1.      Önerilen 4+4+4 modeli eğitim hakkına erişimi engellemektedir. 1739 sayılı Milli Eğitim Temel Kanunu’na göre temel eğitim, her Türk vatandaşının yasal hakkıdır ve devlet eliyle parasız verilir. Bu eğitim, Milli Eğitim Temel Kanunu’nun 4., 5., 6., 7., 8., 9. ve 12. Maddelerinde ifade edilen “genellik ve eşitlik”, “ferdin ve toplumun ihtiyaçları”, “yöneltme”, “eğitim hakkı”, “fırsat ve imkan eşitliği”, “laiklik” ve “süreklilik” ilkelerine uygun olmalıdır. Oysa kanun teklifi ile farklı toplumsal gruplar ve tabakalardan çocukların eğitim hakkı engellenmekte, eğitimde eşitlik ilkesi zedelenmektedir. Kanun teklifi, 8 yıllık temel eğitimi fiilen 4 yıla indirerek kız çocuklarının, yoksul çocukların, köy çocuklarının ve engelli çocukların üst öğrenime devam etme olanaklarını ortadan kaldırmaktadır. Tasarı, çocuk işçiliğini, toplumsal cinsiyet eşitsizliği ve ayırımcılığı, sınıfsal ayrışmayı, köy-kent kutuplaşmasını teşvik etmekte, çocukların toplumsallaşarak bütünsel ve çok yönlü gelişiminin önünü kapatmaktadır. Genel olarak tasarı, İnsan Hakları Evrensel Bildirgesi, Çocuk Haklarına Dair Sözleşme ve Uluslararası Çalışma Örgütünün çocuk işçiliğinin önlenmesine dair kararları, UNESCO Eğitimde Ayrımcılığa Dair Sözleşme’nin birçok hükmünü göz ardı ederek insan hakları ihlallerine yol açmaktadır.

2.      Zorunlu ilköğretime başlama yaşının 1 yıl erkene alınması ve bunun sonucu olarak okulöncesi eğitimin zorunlu eğitimin dışına çıkarılması çocuğun gelişim ve eğitimine ilişkin bilimsel verilere uygun değildir.  Bu yaş çocuklarının çoğu öz bakım gereksinimlerini bile kendi kendilerine karşılayabilecek, temel eğitime hazır olmalarını sağlayan fiziksel ve zihinsel gelişimi gösterecek düzeyde olmayabilir. Daha önce denenmiş ve sakıncaları nedeniyle vazgeçilmiş olan bu yaklaşımın yeniden gündeme getirilmesi uygun değildir. Okul öncesi eğitime verilen önem ve sağlanan gelişmeler göz ardı edilmeyerek okul öncesi eğitim (60-72 ay) zorunlu temel eğitim kapsamında ele alınmalı, ancak 72. ayını tamamlamış çocuklar ilköğretime başlamalıdır.

3.      Mesleki yöneltmenin erkene alınması sakıncalıdır. Erken mesleki yönlendirme çocukların temel eğitim ile hedeflenen “bütünsel gelişimi”ni engelleyicidir. Çocukların yetenek, ilgi, özellik ve değerlerini tanıyarak yaşam hedefleri ve beklentilerinin belirgin ve tutarlı hale gelmesi ancak ergenlik döneminin sonunda gerçekleşebilmektedir. Bu nedenle erken tercih sakıncalıdır. Gelişim psikolojisi alanında yapılan araştırmaların bulguları, ergenlik ve gençlik dönemlerinin giderek daha ileri yaşlara kaydığı yönündedir. Son yıllarda “gecikmiş ergenlik”, “uzatılan gençlik” gibi kavramlar ile işaret edilen bu durum, kariyere yönelik belirleyici meslek seçimi ve tercihlerin 17-18 yaşlarına kaydırılmasını gerekli kılmaktadır. Ayrıca iş yaşamı artık tek bir alanda “uzmanlaşma”yı değil, transfer edilebilir becerileri ve genel yeterlikleri talep etmektedir.

4.      Önerilen yeni sistem mevcut öğretmen yetiştirme koşullarına uygun değildir. Mevcut öğretmen yetiştirme sistemi içinde okul öncesi dönem, 1-5. sınıflar, 6-8. sınıflar, 9-12. sınıfların öğretmenleri farklı bölümlerde ve farklı pedagojik ilkelerle yetiştirilmektedir. Kanun teklifinin getireceği sistemde, öğretmenler lisans düzeyinde aldıkları eğitimin hedeflediği yaş grubundan farklı bir grubun eğitimini üstlenmek zorunda kalacaklardır. Her yaş kümesinin özellikleri farklı pedagojik ilkeleri gerektirmektedir. İlk dört sınıfın öğretmeninin hem okul öncesi hem sınıf öğretmeni olarak görev yapması sakıncalıdır.
5.      Yaygın Eğitimin örgün ortaöğretim kapsamında yer alması temel eğitim ve zorunlu eğitim yaklaşımına uygun değildir. Kanun teklifinde Hayatboyu Öğrenme kapsamında yer alması gereken yaygın eğitim, zorunlu ortaöğretimin bir parçası olarak ele alınmıştır. Oysa yaygın eğitim çeşitli nedenlerle örgün eğitimin dışında kalanlara sağlanan eğitimdir. Yaygın eğitimin örgün ortaöğretimin içinde düşünülmemesi gerekir. Zorunlu eğitimi bu şekilde esnekleştirmek –örgün veya yaygın eğitim kurumları yoluyla sunmak- eğitimde eşitliği zedelediği gibi bu teklifte zorunlu eğitim gerçekte 12 yıla çıkarılmamaktadır.

6.      Yüksek Öğretim kurumlarına giriş ile ilgili maddeler çelişkili ve bilimsellikten uzaktır. Kanun teklifinde “ortaöğretim bitirme başarı notu” ve  “başarı puanının yüzdesi” gibi ayrıntıları belirleyen maddeler kanunla düzenlenmektedir. Bu durum bir diğer maddede belirtilen “Yüksek öğretim kurumlarına giriş ve yerleştirme işlemlerine ilişkin usul ve esasların Yüksek Öğretim Kurulu’nca belirleneceği” ifadesi ile çelişkilidir. Ayrıca yüksek öğretim kurumlarına giriş ve ortaöğretim başarı puanının belirlenmesine ilişkin maddeler bilimsel temelden yoksundur.

7.      Kanun Teklifinde FATİH Projesinin Kamu İhale Kanununun kapsamı dışına çıkarılması yanlıştır ve etik değildir. FATİH Projesi kapsamında yapılacak mal ve hizmet alımlarının Kamu İhale Kanunu kapsamı dışında bırakılması, kamu yararına uygunluk ve devlet bütçesini koruma konularında denetime ve hesap verilebilirliğe uygun olmayan uygulamalara yol açacaktır. Ayrıca, 4734 sayılı Kamu İhale Kanunu kapsamının dışında tutulmasını gerektirecek yasal ve kuramsal bir gerekçe yer almamaktadır. Kamu İhale Kanunu dışında tutulacak bir mal ve hizmet alımı, yüksek bütçeli “FATİH” Projesinde şaibelere neden olabileceğinden ve kamu vicdanında rahatsızlık yaratacağından bu tekliften kesinlikle vazgeçilmelidir. Projenin niteliği ve pedagojik değeri yeterince tartışılmadan ve denenmeden gelecek 15 yılın denetim dışı biçimde ipotek altına alınması, kamu yararı açısından giderilmesi mümkün olmayan maddi ve manevi olumsuz sonuçlara yol açacaktır.

Sonuç olarak, yukarıda belirtilen gerekçe ve nedenlerle 222 sayılı İlköğretim ve Eğitim Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun Teklifi geri çekilmelidir. Eğitim sistemimizdeki tüm yeniden düzenleme çalışmaları “sistem yaklaşımı” çerçevesinde, bilimsel bakış açısıyla ve özellikle eğitim bilimlerinin ışığı altında Milli Eğitim Bakanlığı, Üniversiteler ve demokratik kitle örgütleri başta olmak üzere bütün ilgili tarafların etkili bir işbirliğine dayalı olarak ele alınmalıdır.






Bu örnekleri çoğaltmak mümkün... 

Bu yasa o kadar iyi bir şey de bu kadar bilim insanı, öğretmen, dernek, vakıf... hepsi niye karşı (?)

Ben yorum yapmıyorum. Buyrun okuyun, çocuklarınız için, geleceğimiz için, elinizi vicdanınıza koyun ve siz karar verin...