27 Ocak 2012 Cuma
İrmik Helvası
Helvalardan başladık. Bizimkilerin akşam tatlı krizi tuttu. Ben fotoğrafını çekerken tencerenin dibini görmüşlerdi. Sadece bu kadarını kurtarabildim. Onun için süsleyemedim ;)
Malzemeler
1 paket irmik
200 gr. margarin
yarım çay bardağı sıvıyağ
1,5 su bardağı süt
1,5 su bardağı su
2 su bardağı şeker + 3 yemek kaşığı şeker
10 gr dolmalık fıstık (1 paket)
Bir tutam tuz
Hazırlanışı
Margarin ve sıvıyağ tencereye alınır, margarin eridikten sonra dolmalık fıstıklar içine atılır. 1-2 sefer çevrilir ve irmikve tuz eklenir. Ocağın en kısık ayarında fıstıklar pembeleşinceye kadar irmik kavrulur.
Diğer tarafta su, süt ve şeker başka bir tencerede bir taşım kaynatılır.
İrmikler kısık ateşte iyice kavrulunca şekerli sütlü karışım yavaş yavaş karıştırarak eklenir. Kapağı kapatılarak 2-3 dakika suyunu çekmesi beklenir. Bu aşamada dikkat etmek gerekiyor. Fazla durursa dibi tutabilir.
Suyunu çektirince altı kapatılır. Üzerine 3 yemek kaşığı şeker serpilir ve kapağı kapatılarak 5 dakika demlendirilir.
Dinlendikten sonra güzelce karıştırılır. Tane tane irmik helvanız hazır.
Püf Noktası:
Helvanızın tane tane olabilmesi için kısık ateşte kavurmanız gerekiyor.
Etiketler:
Annemin Tarifleri,
Helvalar,
İrmik Helvası,
Püf Noktası,
Tatlılar
26 Ocak 2012 Perşembe
Un Helvası
Aslında geçen hafta yaptık helvayı ama ancak şimdi yazabiliyorum.
Henüz olamadım ama blog yazarı olmak da ayrı bir sanatmış. İlgilenmek, zaman yaratmak, emek vermek gerekiyormuş. Bakalım zamanla ...
Un helvasına geri dönelim.
1 su bardağı sıvıyağ
2 su bardağı un
2 su bardağı su
2 su bardağı şeker + 4 yemek kaşığı şeker (damak tadına göre ayarlanabilir)Bir tutam tuz
Hazırlanışı
Diğer tarafta 2 bardak şeker ve 2 bardak suyu başka bir tencerede bir taşım kaynatıyoruz.
Unun rengi koyulaşınca şerbetini ekliyoruz. ve karıştırarak suyunu çektiriyoruz.
Altını kapatıp, üzerine 2 yemek kaşığı şeker ilave ederek, kapağını kapatıyoruz. 15-20 dakika kadar demleniyor. Daha fazla beklersek kaşıklanmaz. O zaman da uygun bir tabağa yayıp kesilebilir. (Ben hiç öylesini yapmadım.)
Daha sonra kaşıklayarak tabağa diziyoruz.
Püf Noktası:
Helvanızın damağa yapışmaması için unun iyi kavrulması gerekir. Unun çabuk kavrulması için yağına atılan şekerin iyice karamalize olması gerekir. Şeker yağın üzerine çıkmaya başlayınca ununu koyarsanız hem çabuk kavrulur hemde ununuz topaklanmaz.
Helvanızın damağa yapışmaması için unun iyi kavrulması gerekir. Unun çabuk kavrulması için yağına atılan şekerin iyice karamalize olması gerekir. Şeker yağın üzerine çıkmaya başlayınca ununu koyarsanız hem çabuk kavrulur hemde ununuz topaklanmaz.
Etiketler:
Annemin Tarifleri,
Helvalar,
Püf Noktası,
Tatlılar,
Un Helvası
18 Ocak 2012 Çarşamba
Rauf DENKTAŞ’ı kaybettik
KKTC’nin kurucusu Dr.Rauf DENKTAŞ’ı kaybettik. Üzüntümüz sonsuzdur.
11 Ocak 2012 Çarşamba
Geleneksiz Kadınlar
Bu yazıyı benimle paylaşan Birgül Hocam'a sevgiler...
Bunun üzerine söylenecek fazla birşey yok sanırım...
Geleneksiz Kadınlar
Belki bizden alınmadı da biz onları kendi isteğimizle bıraktık. Yeni kadın "işkadını" olduğu için, erkekler dünyasında binlerce çeşit, küçüklü büyüklü oyunla uğraşırken takatımız kalmadığı için, evlerde yapılan "iş" işten sayılmadığı için, onlar bizi içinde durmak zorunda olduğumuz sert dünyada "yumuşattığı" için terk ettik.
Ne portakal reçelini biliyoruz şimdi, ne patlıcan turşusu kurmayı, ne büyük anneannenin çiğböreğini... Bir sürü bilgi, düşünsenize, kuşaklar arasında binlerce küçük bilgi yok oluyor. Kadınların kadınlara aktarması gereken doğum ve ölüm bilgisi gibi mesela.
İki kuşak öncesine kadar bebeklerin kordonunu kesebilirken kadınlar, ölüleri yıkayıp son yatağına yatırmayı gündelik bir bilgi olarak beraberlerinde taşırken şimdi?
İlerlemiş bir hayat
Bitkileri; hangilerinin zehirli, hangilerinin şifalı olduğunu bilirken o kadınlar bize kendilerinden neler bıraktılar?
Hayvanların dilinden ve zamanından anlayanlar bizi bilgisiz bıraktılar...
Gelenekten sadece ezberlenen duaları ve nesiller boyu sakatlanmış yerlerini yeni kızlarda da sakatlamayı anlamamalı. Bunları da anlamalı işte: Çiçek adlarını, ağaçların huylarını, otların tatlarını, kahve falının inceliklerini, mendilin iki ucunu kıvırıp beşikte sallanan ikizler yapmayı...
Dishy dergisini okumam ama bir vesile ile bakarken derginin içine, Şebnem Dönmez'in röportajını gördüm. Bu genç kadında, en "sabah şekeri" olduğu zamanlarda bile bir ışık vardı, diğerlerinden ayırt edilen. Hayatın ayrı damarlarında aktığımız için hiç bir araya gelmedik ama hep gözümün ucuyla izledim onu. Nihayet dergiye bakarken gördüm ki, hayat tahmin ettiğim gibi ilerlemiş ve Şebnem Dönmez içinin derinliğini anlatan cümleleri kurabileceği bir yerinde durmaya başlamış hayatın. Dönmez, Hindistan gezisinden ve meditasyondan söz ediyor. Şöyle diyor sonra:
"Meditasyon demek zihnin akışını, o hiç durmayan makineye müdahale etmeden izlemek demek. O sırada olan her şeyi sadece seyirci olarak izlemek... Bizler çoğu zaman meditasyon yapıyoruz zaten. Yürümek, resim yapmak, el emeğiyle yapılan tüm işler de bir meditasyon aslında."
Doğal yollarla iyileşme
Şebnem'in zarif mizah yeteneğiyle kurduğu cümleleri okurken hamur açan kadınları düşündüm, yoğuran, parçalayan, yayan, tekrar toparlayan... Kaynayan reçelin önünde duran kadınlar, şekerin ve meyvenin kokusunu içine çeken, sebzelerle oynayan, bitkilere dokunan kadınlar... Bu meditasyon hakkı bizden alındı biz "modern" kadınlar olduğumuz için.
Biz ellerimizi, hayat karşısında çaresiz kaldığımızda, öfkelendiğimizde, küstüğümüzde sadece cebimize sokuyoruz artık. Kendi kendimizi doğal yollarla iyileştirme meşguliyetlerini aşağıladığımızdan beri iyileşemiyoruz.
Sinirlenince evi temizleyenlere "Neyi temizlemeye çalışıyorsun aslında, düşün bakalım" demeyi öğrendiğimizden beri şöyle çitileye çitileye dertlerimizden kurtulamıyoruz. Asabı bozulunca dağ gibi ütülere girişenlere, "Neyi düzeltmeye çalışıyorsun aslında. Çamaşırları mı? Hayır" demeyi öğrendiğimizden beri o antidepresanımız elimizden alındı. Çıldırıp bir anda beş yemek birden yaparken durduruyoruz arkadaşlarımızı:
"Niye bunları yapıyorsun?"
Bu "yeni" bilgilerimiz her zaman işe yaramıyor oysa. Bazen gerçekten de ellerimizle bir şeyler yapmamız gerekiyor. Bin yıllardır kadınlar kendilerini nasıl iyileştirdiyse o yöntemleri de öğrenmemiz, tekrar etmemiz gerekiyor.
Şöyle kan ter içinde kalıncaya kadar hamur yoğurmanın tadına da varmamız gerekiyor. Sonra yine çıkarız ve kavga ederiz kılıçlarımızla... Ama bazen de geçip televizyonun karşısına deli gibi ütü yapmak bizi o kadar da zavallı yapmaz aslında.
ecetem@hotmail.com
Ece Temelkuran
Milliyet
06 Ekim 2006 / Cuma
Bunun üzerine söylenecek fazla birşey yok sanırım...
Belki bizden alınmadı da biz onları kendi isteğimizle bıraktık. Yeni kadın "işkadını" olduğu için, erkekler dünyasında binlerce çeşit, küçüklü büyüklü oyunla uğraşırken takatımız kalmadığı için, evlerde yapılan "iş" işten sayılmadığı için, onlar bizi içinde durmak zorunda olduğumuz sert dünyada "yumuşattığı" için terk ettik.
Ne portakal reçelini biliyoruz şimdi, ne patlıcan turşusu kurmayı, ne büyük anneannenin çiğböreğini... Bir sürü bilgi, düşünsenize, kuşaklar arasında binlerce küçük bilgi yok oluyor. Kadınların kadınlara aktarması gereken doğum ve ölüm bilgisi gibi mesela.
İki kuşak öncesine kadar bebeklerin kordonunu kesebilirken kadınlar, ölüleri yıkayıp son yatağına yatırmayı gündelik bir bilgi olarak beraberlerinde taşırken şimdi?
İlerlemiş bir hayat
Bitkileri; hangilerinin zehirli, hangilerinin şifalı olduğunu bilirken o kadınlar bize kendilerinden neler bıraktılar?
Hayvanların dilinden ve zamanından anlayanlar bizi bilgisiz bıraktılar...
Gelenekten sadece ezberlenen duaları ve nesiller boyu sakatlanmış yerlerini yeni kızlarda da sakatlamayı anlamamalı. Bunları da anlamalı işte: Çiçek adlarını, ağaçların huylarını, otların tatlarını, kahve falının inceliklerini, mendilin iki ucunu kıvırıp beşikte sallanan ikizler yapmayı...
Dishy dergisini okumam ama bir vesile ile bakarken derginin içine, Şebnem Dönmez'in röportajını gördüm. Bu genç kadında, en "sabah şekeri" olduğu zamanlarda bile bir ışık vardı, diğerlerinden ayırt edilen. Hayatın ayrı damarlarında aktığımız için hiç bir araya gelmedik ama hep gözümün ucuyla izledim onu. Nihayet dergiye bakarken gördüm ki, hayat tahmin ettiğim gibi ilerlemiş ve Şebnem Dönmez içinin derinliğini anlatan cümleleri kurabileceği bir yerinde durmaya başlamış hayatın. Dönmez, Hindistan gezisinden ve meditasyondan söz ediyor. Şöyle diyor sonra:
"Meditasyon demek zihnin akışını, o hiç durmayan makineye müdahale etmeden izlemek demek. O sırada olan her şeyi sadece seyirci olarak izlemek... Bizler çoğu zaman meditasyon yapıyoruz zaten. Yürümek, resim yapmak, el emeğiyle yapılan tüm işler de bir meditasyon aslında."
Doğal yollarla iyileşme
Şebnem'in zarif mizah yeteneğiyle kurduğu cümleleri okurken hamur açan kadınları düşündüm, yoğuran, parçalayan, yayan, tekrar toparlayan... Kaynayan reçelin önünde duran kadınlar, şekerin ve meyvenin kokusunu içine çeken, sebzelerle oynayan, bitkilere dokunan kadınlar... Bu meditasyon hakkı bizden alındı biz "modern" kadınlar olduğumuz için.
Biz ellerimizi, hayat karşısında çaresiz kaldığımızda, öfkelendiğimizde, küstüğümüzde sadece cebimize sokuyoruz artık. Kendi kendimizi doğal yollarla iyileştirme meşguliyetlerini aşağıladığımızdan beri iyileşemiyoruz.
Sinirlenince evi temizleyenlere "Neyi temizlemeye çalışıyorsun aslında, düşün bakalım" demeyi öğrendiğimizden beri şöyle çitileye çitileye dertlerimizden kurtulamıyoruz. Asabı bozulunca dağ gibi ütülere girişenlere, "Neyi düzeltmeye çalışıyorsun aslında. Çamaşırları mı? Hayır" demeyi öğrendiğimizden beri o antidepresanımız elimizden alındı. Çıldırıp bir anda beş yemek birden yaparken durduruyoruz arkadaşlarımızı:
"Niye bunları yapıyorsun?"
Bu "yeni" bilgilerimiz her zaman işe yaramıyor oysa. Bazen gerçekten de ellerimizle bir şeyler yapmamız gerekiyor. Bin yıllardır kadınlar kendilerini nasıl iyileştirdiyse o yöntemleri de öğrenmemiz, tekrar etmemiz gerekiyor.
Şöyle kan ter içinde kalıncaya kadar hamur yoğurmanın tadına da varmamız gerekiyor. Sonra yine çıkarız ve kavga ederiz kılıçlarımızla... Ama bazen de geçip televizyonun karşısına deli gibi ütü yapmak bizi o kadar da zavallı yapmaz aslında.
ecetem@hotmail.com
Ece Temelkuran
Milliyet
06 Ekim 2006 / Cuma
10 Ocak 2012 Salı
Ankara Beyazlara Büründü
Uzun süredir beklediğimiz kar, bugün Ankara'yı teslim aldı. Sıcak bir yerde oturup, sıcacık kahve ile seyretmesi o kadar keyifli ki!
Manzara mı sizinle'de paylaşmak istedim. Eve nasıl giderim onu bilemiyorum ama...
Yolda/dışarıda olanların Allah yardımcısı olsun.
Mayalı Poğaça
Biraz uğraştırıcı ama değecek bir lezzet. Sema Teyzemin kıyır kıyır olan mayalı poğaça tarifi. Bu tarifle başlamak kısmetmiş. Bu vesileyle seni de kocaman öpüyorum teyzeciğim. Aslında elmalı pasta tarifi ile başlamayı planlıyordum ama fotoğraf konusunda daha çalışmalıyım. İstediğim gibi olmamış fotoğraflar. Bizim evde çok sevildiği için ikincisini çekecek fırsat olmadı ;)
Malzemeler
ü 1 çay bardağı yoğurt
ü 1 çay bardağı sıvıyağ
ü ½ paket margarin
ü 2 su bardağı ılık su
ü 1 tatlı kaşığı şeker
ü 1 paket maya
ü Tuz
İçi için;
Peynir, maydanoz (İsteğe bağlı olarak değişik iç konulabilir.)
Üzeri için;
1 yumurta sarısı
Üzeri için;
1 yumurta sarısı
Yapılışı
ü Maya ılık suda şeker ile eritilir. Diğer malzemelerde (margarin hariç) eklenerek çok katı olmayan bir hamur yoğrulur. Üzeri örtülerek yaklaşık 1 saat mayalandırılır.
ü Mayalanan hamur 4 parçaya ayrılır. Yufka gibi açılır üzerine hafif yumuşatılmış margarin sürülerek. Rulo halinde sarılır. Daha sonra 3 parmak eninde kesilir.
ü Kesilen kısımları altta ve üste kalacak şekilde çevrilir ve küçük yuvarlaklar açılır ve iç konur. Yarım ay şeklinde kapatılan poğaçaların ortasına baş parmak ile enine bastırılır.
ü Üzerine yumurta sarısı sürülerek önceden ısıtılmış 200o C’de pişirilir.
Yapım aşamasını da fotoğraflasam iyi olacakmış. Bir daha ki sefere fotoğraflar onları da eklerim.
Afiyet Olsun.
Etiketler:
Hamur İşleri,
mayalı tarifler,
poğaça,
Sema Teyzemin Tarifleri
2 Ocak 2012 Pazartesi
İyi ki varsın...
Sevgili Serpil,
doğum gününü buradan kutlamak istiyorum.
Can yoldaşım, sevgili dostum, kardeşim... senin hayatımdaki yerini ifade etmeye bu kelimeler yetersiz kalıyor.
Oun için kısaca iyi ki varsın, diyorum.
NİCE YILLARA...
doğum gününü buradan kutlamak istiyorum.
Can yoldaşım, sevgili dostum, kardeşim... senin hayatımdaki yerini ifade etmeye bu kelimeler yetersiz kalıyor.
Oun için kısaca iyi ki varsın, diyorum.
NİCE YILLARA...
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)

